150 kV380 kVCreatiefTenneT

Wateringen: ontmoet de concordemast

De reconstructie van trafostation Wateringen levert van alles op. Blikvangers zijn twee nieuwe bijzondere masten die de overgang van vakwerkmasten naar wintracks versoepelen. Spoiler: dat was alleen niet hun oorspronkelijke doel.

Momenteel zijn in Nederland een aantal grote projecten bezig die op hoogspanningsgebied de aandacht trekken. Je hebt het duo-tonproject in Helmond en de 110 kV-kabels in de Noordoostpolder, maar de reconstructie van trafostation Wateringen (onderdeel van het grotere project Randstad380) mag er ook zijn. Na anderhalf jaar hard werken is het nu bijna klaar.

De zuidring van het project Randstad380 heeft ervoor gezorgd dat station Wateringen veranderde van een slordig vormgegeven 150 kV-station in een strak 380/150 kV station dat eigenlijk net iets te weinig ruimte ter beschikking heeft zodat men efficiënt te werk moest gaan. Lees: het is woekeren met de ruimte. Je zou zeggen dat er dan letterlijk geen ruimte meer is voor opsmuk. Maar dan reken je buiten de plek van het land waar dit gebeurt. Er wonen veel mensen in de directe omgeving en dat betekent dat men voor heel wat ogen aan het werk is. Op zulke plekken is esthetiek makkelijker erdoor te krijgen dan in (zeg) het oosten van Drenthe.

Op station Wateringen sluit een bestaande verbinding met vakwerkmasten aan op de schakeltuin, en aan de andere zijde vertrekt een nieuwe 380/150 kV combilijn met wintracks in de richting van Bleiswijk. Die twee bouwwijzen lijken in niets op elkaar, zelfs de draden hangen in een andere ruimtelijke vorm.

De twee concordemasten houden bouwkundig juist het midden tussen die beide stijlen zodat de overgang wat soepeler loopt. Waarom ze worden aangeduid als concordemasten weten wij ook niet. Ze zijn schuin gezet en blauw geschilderd om het allemaal wat speelser te laten lijken. Of je ervan houdt of niet, aandacht trekken ze zeker en tegen een blauwe lucht doen ze het best leuk.

Eigenlijk niet zo bedoeld

Aan de vorm van de noordoostelijke mast aan de zijde van de afgaande wintracklijn is nog een klein oeps-momentje te zien. Die concordemast is net als zijn collega duidelijk uitgelegd op een combinatielijn donau + vlak, zoals we ze zien in de Oostelijke Ringsluiting en in Zwolle – Meeden. Dat is niet de vorm die de wintracks voeren, met hun vier verticaal gedragen circuits waarbij 150 kV juist aan de buitenkant zit in plaats van aan de onderkant. Het lijkt er daardoor op dat de concordemasten niet waren ontworpen met als doel om de overgang tussen wintracks en vakwerkmasten soepeler te maken, en dat deze uitleg achteraf wel mooi uitkomt maar dus niet waar is. In een scenario waarin de afgaande lijn naar Bleiswijk nog gewoon met vakwerkmasten had zullen worden gebouwd waren de concordemasten er ook gekomen.

De aanpassingen om de oostelijke concordemast op verticaal gedragen circuits aan te laten sluiten en om aan de buitenzijde 150 kV af te spannen is wonderwel vrij makkelijk gegaan. ‘Toch maar geen donau? Fixen we.’ Daar hebben ze geluk gehad. Inmiddels valt het alleen op als je het weet of erop let. Voor de andere mensen is het verhaal van een soepele overgang naar wintracks een legende die men vast graag cultiveert.

Op ons forum is een topic te vinden waarin de reconstructie van dit station op de voet is gevolgd. De oplevering en inbedrijfname van Wateringen en daarmee de hele zuidring van Randstad-380 is beraamd voor medio 2013. Een paar weken terug heeft men de 380 kV-grondkabel langs Delft uitgeprobeerd en ook de verkabelde 150 kV-verbinding naar de Energieweg in Delft wordt halverwege december volledig in bedrijf genomen. Updates kan je ook volgen bij Tennet zelf of op de overheidssite. ◼


Afbeeldingen
Header: Concordemast aan de zuidwestelijke zijde van het station, in de donauvorm. Beeld: forumlid Voltron.
Artikel (1): De andere concordemast aan de noordoostelijke zijde, op de foto nog in montage. Merk op dat die anders was bedoeld dan de configuratie waarin de draden er nu aan vast zitten. Beeld: forumlid Voltron.